حافظه و فراموشی هر دو یک موهب خدادادی هستند.
قدر نعمت حافظه را اکثرا می دانند اما کمتر کسی است که قدر نعمت فراموشی را بداند.
اگر نعمت فراموشی نبود . . .

امام صادق (ع) به یکی از شاگردانشان به نام مفصل در رابطه با نعمت فراموشی میفرمایند:

"ای مفصل! ببین که نعمت فراموشی سوای دیگر نعمات،چه نعمت مهمی است. نعمت فراموشی حتی بزرگتر از نعمت حافظه است.

اگر نعمت فراموشی نبود هیچ کس مصیبت ها و ناراحتی هایش را فراموش نمی کرد و حسرت و کینه اش تمام نمی شد و با یادآوری آفت ها و ضرر های دنیا ، هیچ وقت از دنیا بهره ای نمی گرفت و هیچ امیدی به غفلت و فراموشی حاکم از خطای ما و رهایی از حسد حسودان نمی بود.

آیا نمی بینی که چگونه دو نعمت حفظ و فراموشی که مخالف یکدیگر هستند،هرکدام منفعت هایی برای انسان دارد؟

این دو نعمت مخالف و متضاد برای انسان، ضروری هستند و می بینی که صلاح و نفع انسان در آن دو قرا گرفته است."^*

 *طب جامع امام صادق(ع) علامه محمدکاظم قزوینی ص 214

   کتاب توحید مفصل جلسه ی اول نعمت فراموشی.